X
تبلیغات
ناز نسیم
چو بیداری من کابوس و خوابم خالی از رؤیاست

بیا تسکین دردم شو به آغوشی که چون دریاست

مرا با موج اندامت به رقص آور، به ساحل بر

تو دورم کن ز طوفانی که دامنگیر این دنیاست

سحر گاهی به دیدارم بیا تا روی خورشیدت

بشوید سایه ی حسرت که بر سیمای من پویاست

چه وحشتزاست دور از تو بمیرم، مهربان ماهم!

به شبهایی که تنهایی گریبانگیر ناگویاست

تمام هستی ام راشد تباهی بود و تاریکی

مگر ماهم فراز آید بر این سفلی که بی علیاست      92/10/18

+ نوشته شده توسط راشد در پنجشنبه بیست و ششم دی 1392 و ساعت 21:38 |

اي غـافل از عقـوبت­ِ كـردارِ زشتِ خويش

بيـهوده دلـخوشي كه ثمر مي­ بري تو بيش

نيـكو بُـود اگـر كه بـه  تن، باشـدت كفن

بس مُرده را كـه بـي­ كفني، مي­كند پريش

من گـور خود گـشـوده، مُـهيّـاي رفتنم

راهـي­ اين سـفـر نبـرد توشـه گر دهيش

اين خـانـه و هر آنچه در او هـم، براي تو

نـزد خُـدا به ­روز قيامت، چـه مي­ بريش ؟

چون اين­ جهان و هر چه در او حاصل آوري

روزي­ گـرفته ­مي­ شـود اندك، و يا ­كه­ بيش

راشـد مكُن طــمع كه به تاراج اين و آن

مشـغولُ­ الـذمّه باشي و بيني، عِقاب خويش

14/ 10 / 92   ـ   سنندج

+ نوشته شده توسط راشد در یکشنبه پانزدهم دی 1392 و ساعت 11:16 |

چه بـد کـردی که قـلبـم را شـکستی        زبـد خویـی بـه مِـهـرم دل نبـستی

جـفاکـردی بـه من، بـاخویش و پورم         سـه مـاهی شـد کـه از وی دور دورم

بـه­ روی خـود نیـاوردی، خـداونـد         غـضـب ­می­گیـرد از ظلمِ  به­ فـرزنـد

پــدر، از وی­ گرفـتـی  و نـگـفـتی         که تـاوان­ می­دهـی، روزی ­بـه ­سختی

پـری دیـدی فـقط خـود را  و دیـگر         هـر آنـکس را چـو من، ابلیس اصـغر

نیـاندیـشیـدی  از تـرفنـدِ  شیـطان         کـه در دام  تَـوَهُـم بـُردت،­آســان

نـکردی­ انــدکـی بـا خـود  تـأمُل         مبــادا گُــم کُــنـی راه تـعـادُل

نبــودت بـا کـسـی مِـهر و مُـدارا         شکـستـی­ یـک­ بـه­ یـک ­آئیـنه­ها­ را

کـه گفتت از شـکیـبایـی چـه­ حاصل         به­مقـصـد ره­ بری بـا خشمت، عـاجل

که­ گفت از خـودسری، گـردن­فـرازی         نـگـفتت آنـچـه هـم داری، ببـازی

سـعـادت، آبــرو و حُـسـن­­شُهـرت         حــریـم­­­امـن ­مـردی بـا­ بـصیـرت

انیـسـی بـاشَـرَف، یـاری فـداکـار       کنـارت هـرکـجا بـا حُـسـن رفتـار

تـقـلا­پیـشه بــا روحـی هنـرمنـد         فـدایـی­تـو و غـمـخـوار فـرزنـد

وفــاداری­کـه پیـمان­بـی­خـلل بود         به­شیـرینـی،­ کلامش،­ چون­ عـسل بود

نـدیـدی باخـود این­جـمـله عـطایا        روا دیــدی بـه­ خود ظـلمی هویـدا

 بـه­تَرکَـش، همـچو کـورانی شتـابان         به چـاه اُفتـاده  در مـانی پـشیـمان

خُـدا کـی وعـده ­داد و بی­وفـا بود؟         گریـز از حُـکم ­او، کـی حـدّ ما بود؟

چو نـاظر بـر هـمه پنـهان و پیداست           یـقیـن در داوری آگـاه و بیـنـاست

  توانـــا  بر عِـقابست اي خـطاکـار         بـه­­ عـدلـت می­کنـد روزي گـرفتـار

نگـر این، تـا چه­گـویـم بـا تو امروز         نبـاشـد رنـگِ فـردایت چـو دیـروز

۷/10/92 ـ سنندج

+ نوشته شده توسط راشد در یکشنبه پانزدهم دی 1392 و ساعت 11:9 |

« تقاص تماشایی »

       روزگــارم بـاز رنـگِ تلـخِ تنـهایـی گـرفت

                          از تو ماتمـخانه شـد هر جا دلـم جایـی گـرفت

       هر چـه کـردم شـعله آتش نـگیـرد خـانـه­ام

                           آتـشِ قـهرت نـه تنـها من که دُنیایـی گـرفت

        صـورت خوبت نشـد بـا سیـرتی نیـکو، قـرین

                          هر چـه کردم نَفسَت آخر سمتِ رُسوایـی گـرفت

        گـفتـمت از مـکرِ شیطـان درون دوری گُـزین

                          پیروی کردی از او، جـانت به خودرایـی گـرفت

        از تکـبر در خیـالـی­بـاطـل افـکنـدت، ولی

                          کی حُبابی خالـی هرگـز ساحل­­آسایـی گـرفت

        پس زدی عـشـق مرا و عُـقده در جـانت نشست

                           تیـره شد رُخسـاره­ات، زردی صفرایـی گـرفت

        پـاره کـردی حـلقه پیـونـد مـا، پـور و پـدر

                          نـاخـلف نَبـوَد پـسـر، گر حقّ بابایـی گـرفت

        می­شـوی عبرت­نمـای هرکه از « راشـد » شَنیـد

                         کز دُعایش، حقّ تـقـاصش را تـماشایـی گـرفت

 دوریم از آرسین کوچولو، سه ماهه شد.

6 / 10 / 92   ـ   سنندج

 

+ نوشته شده توسط راشد در دوشنبه نهم دی 1392 و ساعت 14:37 |
سرو سيمين پيكر اي چون ماه شب ظلمت شكاف

بي تو يلدا تيره تر ماند ندارد انعطاف

روزگار هر كه مي جويي در اينجا تيره است

چشم هر كس را كه مي بيني به سمتي خيره است

تو بيا تا چشم دل روشن به ديدارت شود

غربت و بيگانگي تقدير اغيارت شود

مهرباني كن به ياران از سر لطف و كرم

تا سحرگاهي زدايد اين سياهي لاجرم

كس نپندارت كه از آئينه گر شويد غبار

خود نمي بيند در آن زيباتراز اوقات تار

روزگار آئينه رفتار ما با مردم است

راستي را هر كه با مردم ندارد كژدم است

راشد از يلداي امشب تا به فردا روز نو

نو به نو خود را بجو خيري بگو خوبي شنو                 ۲۹/۹/۹۲

+ نوشته شده توسط راشد در سه شنبه سوم دی 1392 و ساعت 16:43 |

سه خته ریگام ئه ی ره فیقان هه لمه تی یاریم ده وی

مه نزلیکم رانه بردوو و روژی روون بوو به شه وی

بی تریفه ی چاوی جوان و سائیقه ی مانگه شه وان

چون ببینم شوینی به ر پی و مه قسه دم بوو ده ر که وی

خه وفی ئه م تاریکه پر سامه م له دل دایه و ده لین

ریگه زور باریکه ده رناچی به  ته نایی له وی

به سیه سا ئه ی حه سره تی دیداری توم هه ر شه و له دل

چلچرای عه شقم ده ویت و له و نیگایه ت په رته وی

ژووری خه لوه ت بوو به نه کبه تخانه ی عوسیان و گوناه

توم له به ر چاو نیت و بی تو ساتی نه فسه م ناسره وی

شه رمه ساری رووتم ئه ی گول گه ر درک بووم له په نات

لچ به دوعا بووم که سامه ت گشت له گیانی من که وی

دیمه سه ر کولان و وه ک شیت بانگه وازی خوا ده که م

بوچی مه جنون بم له سه حرا و له یلی ده نگم نه ژنه وی

...

زه وقی مه ستیم کویره راشد بی سه فای ساقی و مه ی

هاونشینیشم سه گیکه و و هه ر وره ی دی و عه و عه وی        ۱۹/۷/۹۲ سنه

+ نوشته شده توسط راشد در دوشنبه بیست و دوم مهر 1392 و ساعت 9:20 |

هه ­ر  ده ­م له داوي بـاوشـي، ديـليت و ره ­نـجه­ رو

ئـه­ ي دل به تـالي زولـفي نيـگاريك ببه­ نده خو

هه ­ر سـاعه­ تي به عيشـوه ­يي چاويـكي ده ­ربه ­ده ­ر

هيـچت نه ­مـا سوبـاتي­ قـه­ ده ­م، شوينـي با  مه­ پو  

تا چه ­ند ئه­ سيري خـالي روومه ­تي وه­ كوو مريشك

باله­ نـده حه­ يـفه بو نه­ فـريت هه­ ر وه­ كـوو هـه­ لو

ده ­ست هه ­لگريت مه ­گه­ ر له ته ­منناي زيادي نه ­فس

ئيـنا  له تـاوي ئـاگر ئـه ­سووتـي، بـه ­لام  به سو

كه ­س هيـچي بو نه ­ما له زيـاد و كـه ­مي جيهان

گشتـي موسـافـرين و ده­ به­ ين كفني وه ­ك پـه ­رو

بيـخويـه حـرسي زور له قومـاري حه­ يـاتيدا

چي سوود ئـه­ به ­ي­كه­ خـاجه له ده­ ستايـه يان ده­ لو

دنيـا له يـادي ناميـني كـي هات و كه­ ي نه­ ما

نـاويـك مه­ گـه­ ر بـه خاسـه بمينيت له شـويني تو

راشد پيـاوي گه ­وره به­ ره­ و خه­ لك و خوا ده­ چي

شـه­مـعي شـه­ره ­ف بـه­ده­ س­گـره بو تاريكي مه­ چو

سنه  14/6/92

+ نوشته شده توسط راشد در دوشنبه هجدهم شهریور 1392 و ساعت 17:11 |

خه­ونه دیسـان یان به راست ئه­ و دولبـه­ره­ م گه­ ریایه­ وه

روحـی سـه­ رگه­ردانـی من بو جه­ سته­ کـه­م دوزرایه­ وه

ده­ س­به­ جی وه­ ک مردووان زیندوو بکا عیسای مه­ سیـح

دیتـنی، تیـنی به قـه ­لبـم دا و سـه  ­هـول تـه­ویایه ­وه

وه­ ک به ­هاریک وشکه­ ساری خول به ­سه ­ر،  پر کا له گول

گیـانی هینـا بو لـه­ شـم، هه­ ستـی حـه ­یـاتـمی دایه­ وه

هاتـه ­وه و چـاوم که دیتـی به­ ژن و بـالای وه­ ک نمام

بو ­ئــه­ وی ئـاوی بـدات فـرمیسـکـی بـو هونایه­ وه

وه­ ک بیـپاریـزم له چـاوی شـه­ ر، په ­راویـزم چنـی

به ­لـگـه دوعـای شیعرم هیـنا و ئـه­ و گوله­ م پیـچایه­ وه

بونی مه­ ستی کـردم و بـردی له میشـکم بیر و هوش

گـه­رمی ئـه­ و ئامیـزه گرمی دا و هـونـه­ ر گررشایه ­وه

چی هه­بو ده­ رد و خـه­ می سالانی رابـردووم له ژین

خـه­ مزه­ ی ئـه­و دوو چـاو ه بـردی، لیـمی داپوشـایه ­وه

ماچی­کردم به­و دوولیوه­ ی سووری هه ­نگوین­ئاوی­خوی

بـردی تـامی­تـالی ئـه­ و سـاله ­ی له غوربـه­ ت مایه­ وه

مه ­ستی ئه ­و دوو چاوه تیکه­ ل بو به تام دوو لیوه­ ی سوور

هـه لمـژیم لیـموی بـه تـاسوخ تـا دلـم حـه ­سیایه­ وه

چـی بلیـم راشـد له په­ یوه­ نـدی دووباره­ ی دولبه ­رم

وه ­ک ئیـراده ­ی­خـوای­ببـی، درگـای به ­هشت کرا یه ­وه

11/6/92  سنه
+ نوشته شده توسط راشد در سه شنبه دوازدهم شهریور 1392 و ساعت 8:31 |

ئـاخ که هه ­ر سـاتی به چه ­شنی خورپـه ­یکم تی به دل

خوزگـه رزگـاریـم بـه مردن بیت و بمنـیژن به گل

تـاوی ژن ژانـم ده­ دا و هه ­رتـا ببـی  زووخئاوی کور

هه­رده­ میـکم جـامی ژه­ حره و لیپـه­ یه نیو ده­ست و پل

داخـه ­که ­م بو دایک و باوکی ره خنه کانیان حه ق نه بی

سوزی سـکلـی سووره  ناکـاو که ­و­تیبـته پـوقی مل

خـزم و خویشـانیش خـودا بـه­ زیـا بـکا بو دیتـنی

نـاویرن بیـن و ببیـنن بـه ­رزی بـالای که­س به جل

خه­لکی ده­ ورانیش که خوایان لی رزا بی یه ­ک به یه ­ک

پـال و پشـتی ئـه­ و پیـاوه ­ن خوی بـخنـکینی له بل

قـه­دری­که­ س نـاگیـردری نیو ئیمه ­کوردی بی قه ­ده ­ر

هـه­ر پیاوی گه ­وره ­یـه ­و زه ­بران ده ­خوا لیـمان به سل

جـا که وا بـی  بو خودا « راشد »  بـلی به­ و عاله­ مه­ ی:

" بـه ­رهه مـی ئـه ­و داره ریشکـه­ ی دارزا­ نـاگاته چل"

سنه    ۱۸/۴/۹۲ 

+ نوشته شده توسط راشد در سه شنبه هجدهم تیر 1392 و ساعت 10:37 |

من یه­ کیـکم له ­و هـه ­موو ئه ­ستیره  وا  کوژیانه­وه

بوون بـه  قوربانی ولاتـی روژنـه­ هات و مانه­وه

ماندوویان کردووم  به زه ­بری خونه ­ناسین و خه­ تا

چی بـلی قه­قنه­س به ئه و خه ­لکه ی  که خولیان دایه با ؟ ...

+ نوشته شده توسط راشد در سه شنبه چهارم تیر 1392 و ساعت 18:6 |


Powered By
BLOGFA.COM